Ebru sanatında suya ruh veren görünmez ustadır; boyanın suyun üzerinde zarifçe dans edebilmesi için sahneyi hazırlayan sessiz zemindir.
Kitre, Ebru sanatında suyu koyulaştırmak için kullanılan doğal bir bitki özüdür. Boyaların suyun yüzeyinde dağılmadan, kontrollü ve zarif bir şekilde açılmasını sağlayan gizli kahramandır. Geleneksel olarak, geven (Astragalus) adlı bitkinin gövde ve dallarından elde edilen reçinenin kurutulmuş hâlidir.
Küçük, saydam veya sarımsı parçalar hâlinde olan kitre, suya karıştırıldığında jelimsi, ipeksi bir kıvam oluşturur. İşte bu kıvam, Ebru’nun su üzerindeki kendine özgü dansını mümkün kılar.
Kitre, özellikle Anadolu coğrafyasında yetişen dikenli geven türlerinden elde edilir. Bitkinin gövdesine belirli dönemlerde çizikler atılır, süzülen öz toplanır, kurutulur ve zamanla katılaşarak kitre parçalarına dönüşür.
Tamamen bitkisel kökenli bir malzemedir; hayvansal içerik barındırmaz. Geleneksel sanatla doğa arasındaki bağı koruyan en önemli unsurlardan biridir ve hâlâ aktarlarda veya özel sanat malzemeleri satan yerlerde bulunabilir.
Saf su, tek başına Ebru için yeterli değildir; boya saf suya damladığında hızla dağılır ve kontrolsüz, silik bir yüzey oluşturur. Kitre, suya eklenerek suyu hafifçe koyulaştırır ve ona jel benzeri bir kıvam kazandırır.
Bu sayede:
Kısaca: Boyanın sahnesi kitredir; Ebru’yu seyredilebilir kılan şeffaf zemin odur.
Her ustanın küçük farklılıkları olsa da hazırlama mantığı benzerdir:
Bu dinlenme süreci, hem kıvamın oturmasını hem de suyun yüzeyindeki kabarcıkların yok olmasını sağlar.
Kitre için kesin bir tarif yoktur; kullanılan kitrenin kalitesi, suyun özellikleri, ortam sıcaklığı ve yapılacak Ebru türü kıvamı etkiler.
Genel olarak:
Usta, fırçayla damla attığında boyanın açılma hızı ve büyüklüğüne bakarak kıvamın doğru olup olmadığını anlar. Bu dengeyi kurmak, desen yapmak kadar sanatsal bir beceridir.
Günümüzde bazı Ebru sanatçıları, kitreye alternatif veya destek olarak deniz kadayıfı (carrageenan) veya metil selüloz gibi farklı yoğunlaştırıcılar da kullanmaktadır.
Bu malzemeler:
Yine de geleneksel Ebru dendiğinde akla ilk gelen ve kültürel anlamı en güçlü olan yoğunlaştırıcı hâlâ kitredir.
Kitreli su, doğru bakıldığında günlerce, hatta bazı koşullarda haftalarca kullanılabilir. Teknenin üzeri kullanılmadığı zamanlarda kapalı tutulmalı, yüzeye düşebilecek toz ve yabancı maddelerden korunmalıdır.
Bozulma belirtileri:
Bu durumda teknenin boşaltılması, temizlenmesi ve taze kitre hazırlanması gerekir.
Kitre, Ebru’da sahneye çıkmayan ama her şeyi mümkün kılan görünmez bir oyuncudur. Desenin yumuşak mı sert mi, sakin mi hareketli mi olacağını büyük ölçüde o belirler.
İnce hazırlanan kitre, daha akışkan ve serbest desenlere; yoğun kıvamlı kitre ise daha kontrollü, geometrik ve keskin desenlere zemin hazırlar. Battal, gel-git, taraklı ve çiçekli ebru gibi türlerde kitre ayarı doğrudan sonucu etkiler.
Aynı boya, aynı fırça ve aynı usta ile bile, kitre değiştiğinde Ebru’nun ruhu değişir.